Divisional Round - Podsumowanie

Divisional Round zakończone. Niespodzianki były, również emocje. I dobrze, w końcu z przyjemnością oglądało się te spotkania. Zapraszam do lektury krótkich analiz i podsumowań zakończonych spotkań.

Baltimore Ravens 24 @ Pittsburgh Steelers 31

Joe Flacco nadal nie może pokonać Bena Roethlisberger'a. W sześciu spotkaniach pomiędzy tymi dwoma zawodnikami, za każdym razem górą był Big Ben. Niewiarygodne. To jednak chyba było najtrudniejsze ze wszystkich spotkań jakie wygrał rozgrywający Steelers. Ravens prowadzili 21:7 do przerwy, jednak dokonali samodestrukcji w trzeciej kwarcie. W czterech kolejnych seriach ofensywnych mieliśmy kolejno stratę z akcji, trzy nieudane zagrania i odkopnięcie piłki, przechwyt podania Flacco oraz kolejną stratę. Pittsburgh wyszedł na prowadzenie w mgnieniu oka. Mimo wszystko Flacco miał szansę na wygranie w końcówce. Anquan Boldin upuścił potencjalne podanie po przyłożenie. Kilka akcji wcześniej Ravens zdobyli sześć punktów podczas punt return, jednak przewinienie spowodowało anulowanie tego zagrania. Natomiast w ostatniej akcji meczu T.J. Houshmandzadeh upuścił zagranie, które dałoby pierwszą próbę i kolejne nadzieje drużynie gości. Skrzydłowi Anquan Boldin oraz T.J. Houshmandzadeh zostali sprowadzeni by stanowić różnicę na boisku. Faktycznie, mieli wpływ na wynik całkiem spory, niestety dla Ravens, na wynik drużyny przeciwnej. Trzeba przyznać, że Roethlisberger zagrał bardzo dobry mecz. Całe spotkanie był pod sporą presją (6 sacks) i biorąc pod uwagę to jak często miał obrońców blisko siebie, jego wyniki robią wrażenie (226 jardów i dwa przyłożenia). Dużo słabiej z kolei zagrał QB gości. Flacco miał skuteczność nieco ponad 50%, zdobywając ledwie 125 jardów i przyłożenie przy jednej stracie. I pomimo tego, że Ravens zdobyli 24 punkty, sam QB miał z tym niewiele wspólnego. Czternaście punktów było efektem strat jakie popełnił Roethlisberger oraz Rashard Mendenhall. Flaco nie miał za bardzo wsparcia akcji biegowych. Ray Rice zdobył tylko 32 jardy w 12 próbach. Jednak running back był bardzo efektywny w grze podaniami. Zastanawia więc co myślał Cam Cameron dając piłkę tak rzadko najlepszemu zawodnikowi w ofensywie. Warto również odnotować, że running back gospodarzy, Mendenhall, podobnie jak Ray Rice, nie był w stanie wiele zdziałać w grze po ziemi. Pomimo dwóch zdobytych przyłożeń zaliczył tylko 2.6 jarda na akcję w 20 próbach.

Green Bay Packers 48 @ Atlanta Falcons 21

Miałem przeczucie, że Packers mogą wygrać ten mecz jednak nie spodziewałem się czegoś takiego. Green Bay zdominowali ten mecz całkowicie i wynik nie oddaje tego co działo się na boisku. Packers zdobyli więcej jardów od rywali (442-194). Do tego żadne z przyłożeń Falcons nie było w pełni ich zasługą. Pierwsze było efektem straty jaką na połowie boiska popełnił Greg Jennings. Kolejne to przyłożenie z akcji kickoff retur a ostatnie zdobyli w czasie gdy wynik był już ustalony. I jakkolwiek wspaniale nie zagrał Rodgers, trzeba pamiętać o tym, że defensywa Green Bay miała ogromny udział w tym pogromie. Matt Ryan nie miał najmniejszych szans. Zaliczył aż pięć sacks a dwa jego podania zostały przechwycone. Zdobył tylko 186 jardów i przyłożenie. To raczej nie coś czego się spodziewano po nim. Wydaje mi się, że włodarze Falcons będą musieli przed kolejnym sezonem dokonać wzmocnień by młody rozgrywający miał więcej opcji do wyboru. Tak naprawdę jest tylko Roddy White i nikt więcej. I ta uwaga dotyczy również Tony Gonzalez'a. Tight end grał jak cień samego siebie, zdobył tylko siedem jardów po jednym odbiorze i był bezradny. Czyżby to był początek jego końca? Swoją drogą Gonzalez nie wygrał jeszcze ani jednego spotkania w playoff. Atlanta Falcons to trzeci zespół rozstawiony z numerem jeden w NFC w ostatnich czterech latach, który przegrał od razu swoje pierwsze spotkanie w play off. Cowboys w 2007 oraz Giants w 2008 to poprzednie ekipy. Obie drużyny w kolejnym sezonie nie dały rady awansować do play off. Jednak dość o Falcons, kilka słów o Packers teraz. Aaron Rodgers był prawie doskonały. Wykonał celnie 31 z 36 podań, zdobył 366 jardów i w sumie cztery przyłożenia (jedno z akcji biegowej). Rodgers ma w tym momencie już 12 przyłożeń na swoim koncie w ledwie trzech spotkaniach play off. Więcej niż jakikolwiek rozgrywający w takim okresie w historii NFL (wcześniejszy rekord wynosił 10 przyłożeń). Rodgers robił co chciał na boisku, nie ważne z którego miejsca zaczynając serie akcji. W tym momencie, gdybym miał budować drużynę od podstaw, zdecydowanie postawiłbym na tego rozgrywającego. Packers byli nie do zatrzymania w ataku, trzech skrzydłowych Greg Jennings, Jordy Nelson oraz Donald Driver złapali w sumie 22 podania zdobywając 256 jardów. Wprawdzie running back James Starks zagrał nieco słabiej w porównaniu do poprzednich meczy, jednak i tak był bardzo efektywny. Patrząc na jego grę można śmiało powiedzieć, że Starks powinien być podstawowym running back w drużynie Green Bay na sezon 2011.

Seattle Seahawks 24 @ Chicago Bears 35

Kompletnie pomyliłem się co do tego meczu. Seahawks nie byli w stanie nawiązać równej walki i Chicago Bears zagra w kolejnej rundzie. W dużej mierze jest to efekt tego, że goście kilkukrotnie sami strzelali sobie w stopę. W samej pierwszej połowie odbiorcy upuścili aż siedem podań. Możnaby nawet przyjąć, że osiem gdyby doliczyć do dorobku to, że defensor Jordan Babineaux nie był w stanie złapać piłki jaką rzucił w jego kierunku Jay Cutler. Rozgrywający nie mógł mu lepiej "podać" a mimo tego Babineaux nie był w stanie wykorzystać tej okazji. A szansa była ogromna, to zagranie miałoby spore znaczenie - była możliwość, że obrona gości z tej akcji zdobyłaby przyłożenie i wyrównała wynik, zamiast tego zrobiło się 14:0 dla gospodarzy. Co gorsza dla Seahawks, w drugiej serii akcji ofensywnych John Carlson doznał urazu. Tight end jest ważną częścią ofensywy Seattle i jego nieobecność była sporą stratą. Goście tak naprawdę nie byli w stanie efektywnie zdobywać boiska w ataku. Matt Hasselbeck mimo wszystko zdobył solidny dorobek, zdobył 258 jardów i trzy przyłożenia. A te liczby mogłyby być jeszcze lepsze gdyby nie te wszystkie upuszczone podania przez odbiorców. Trzeba przyznać, że Hasselbeck, pomimo fatalnego sezonu regularnego, w play off zagrał bardzo dobrze. Seahawks powinni zatrzymać go na kolejny rok dając czas jakiemuś młodemu QB na rozwój. Drugi QB w tym meczu, czyli Cutler, zdobył 274 jardy i w sumie cztery przyłożenia (dwa po własnych akcjach biegowych). Obeszło się bez strat, jednak mogło być dużo gorzej. QB zaliczył kilka słabych podań, jednak obrona rywali nie potrafiła tego wykorzystać. Trzeba jednak pochwalić offensive line Bears. Formacja zagrała ta dużo lepiej niż wszyscy tego oczekiwali. Wprawdzie nie jest do końca jasne czy to nie efekt słabej postawy defensywy gości. Pamiętajmy bowiem o tym jak to wyglądało w ostatnim meczu sezonu z Packers. Zatem fani Bears powinni wstrzymać się z otwieraniem szampanów z radości z gry offensive line.

NY Jets 28 @ New England Patriots 21

Brak mi słów. Naprawdę nie mogę uwierzyć w to, że Patriots przegrali. Były przesłanki sugerujące, że mecz może być równy, jednak nie spodziewałem się by Jets mogli to wygrać. To jest jednak coś co czyni, że futbol amerykański jest wspaniały. Nigdy nie wiesz do końca czego się spodziewać. Patriots wyglądali na rozkojarzonych przez cały wieczór. W ich postawie nie było widać powagi sytuacji przed jaką stali. Tak naprawdę dopiero w ostatnich minutach spotkania zdali sobie sprawę, żę tak naprawdę mogą przegrać. Wygląda na to, że zawodnicy Patriots potraktowali Jets bez odpowiedniej powagi. Po części jestem w stanie ich zrozumieć, po wygranej 45:3 ciężko odpędzić takie myśli. Mimo wszystko jestem zaskoczony postawą Patriots. Zwłaszcza Tom Brady był zaskakująco spokojny. Tydzień temu Rex Ryan określił go mianem przecenianego produktu systemu Billa Belichick'a. Myślałem, że to spowoduje, że zobaczymy na boisku agresywnego rozgrywającego, żadnego krwi. Nic z tych rzeczy, wyglądało jakby zupełnie to go nie obchodziło. Oczywiście QB swoje ugrał (299 jardów, dwa przyłożenia i strata). Do tego trzeba pamiętać, że zaliczył pięć sacks i często musiał spieszyć się z podaniami ze względu na presje obrony Jets. Niemniej, rozgrywający wyglądał na boisku jakoś dziwnie, zdecydowanie nie w rytmie w jakim widzieliśmy go w sezonie zasadniczym. Oczywiście nie można odebrać nic Jets z ich zwycięstwa. Mieli przygotowany niesamowity plan na to spotkanie. Rex Ryan wykonał kawał świetnej pracy i najwidoczniej wyciągnął ciekawe wnioski. Brawo! Na słowa pochwały zasługuje również Mark Sanchez. Rozgrywający wprawdzie zaczął nieco przeciętnie, jednak z czasem jego gra zupełnie się zmieniła i pokazał kilkukrotnie bardzo wysokie umiejętności. Jego podanie do Santonio Holmes'a było czymś wspaniałym. SWoją drogą nie wiem jak skrzydłowy to zrobił, że udało mu się obie stopy utrzymać w boisku. Dobra gra po ziemi również pomogła Jets. Ich offensive line wykonało kawał świetnej pracy, rozpychając się pomiędzy obroną Patriots bez większych problemów.