Mike Singletary - bez wyjaśnień i bez rozwiązań

Mike Singletary: Zamyślony i nieobecny, jego zespół gra zdecydowanie poniżej oczekiwańPrzed obecnym sezonem wiele osób, łącznie ze mną, spodziewało się, że San Francisco 49ers będzie dokonywać niesamowitych, zadziwiających rzeczy. I w pewnym sensie im się to udało. Kilkukrotnie bowiem to co się działo na boisku w ich wydaniu zaskoczyło mnie kompletnie.

Ostatnie miejsce w jednej z najsłabszych dywizji w historii zawodowego futbolu amerykańskiego? Zaliczone. Porażka z Tampa Bay u siebie pierwszy raz od 1980 roku? Zaliczone. Brak zdobyczy punktowej na własnym boisku pierwszy raz od 1977 roku? Zaliczone. Zatrudnienie trenera, który szybko stał się pośmiewiskiem, nawet wśród innych szkoleniowców? Zaliczone.

Jakkolwiek by na ten zespół nie spojrzeć, 49ers są naprawdę słabi, do tego stopnia, że momentami nie da się ich wręcz oglądać. Ich ofensywa jest powolna, wystraszona i pozbawiona konstruktywności. Defensywa z kolei przypomina bardziej szczekającego pieska niż gryzącego tygrysa. Formacja special teams nie wyróżnia się niczym szczególnym. Jednak, co najgorsze, są prowadzeni przez człowieka, który nie tyle co wjechał pojazdem w sam środek wielkiej góry, lecz takiego, który nie zauważył tej góry dopóki nie sprawdził sytuacji na powtórce filmowej.

Szkoleniowiec 49ers ma kłopot z tym by zauważyć problem, przeanalizować go i zaskoczyć wszystkich działającym rozwiązaniem, w sposób lepszy niż mógłby każdy z nas. W czymś, co stało się swego rodzaju regułą bezpośrednio po porażkach, Singletary jest zawsze nabuzowany, wręcz widać, że się w nim gotuje. Nie boi się krytykować całej drużyny, ostrzegając jednocześnie graczy, że kiedy przejrzy nagrania meczowe i powtórki, sprawdzi kto się nie przykłada do gry i wprowadzi odpowiednie zmiany. Myślę, że po dziesięciu meczach tego sezonu, zawodnicy przyzwyczaili się już do tego i kiedy tylko trener zaczyna mówić swoje, pozostaje im przewracać oczami i czekać aż się zakończą te puste groźby. Singletary zawsze mięknie rankiem następnego dnia, zmieniając ton wypowiedzi i pozostawiając sprawy personalne niezmienionione. Czy to w formacji ataku czy obrony.

Można by powiedzieć, że szkoleniowiec Mike Singletary stworzył swój znak firmowy w postaci zwrotu "muszę spojrzeć na nagranie" jako główną odpowiedź na większość pytań, które zadają mu dziennikarze na konferencji prasowej bezpośrednio po meczu. Niestety myślę, że teraz, już nikt nie zwraca na to szczególnej uwagi. Oczywiście nie twierdzę, że próbuje zbyć pytania lub oszukać kogokolwiek. Wydaje mi się, że jest to szczere, i w tym jest właśnie problem.  Bez możliwości obejrzenia powtórek, może jeszcze w jakimś zwolnionym trybie, bez presji i bez ciśnienia toczącego się właśnie meczu, szkoleniowiec nie ma najmniejszego pojęcia dlaczego coś nie wyszło tak jak powinno.

W obecnym sezonie dokonał dwie zasadnicze zmiany, i obie dotyczą tego samego zawodnika. Safety Taylor Mays trafił do wyjściowego składu chyba tylko dlatego, że został wybrany w drugiej rundzie draftu. Zawodnik ten nie wyróżniał się bowiem niczym szczególnym by zasłużyć na grę, ani podczas obozu przygotowawczego ani podczas przedsezonowych spotkań. Ten ruch zirytował podstawowego wcześniej zawodnika i Michael Lewis zażądał transferu. W ostatniej kolejce Singletary usunął Mays'a ze składu a w jego miejsce trafił Reggie Smith, który szczęśliwie dla zespołu lepiej sobie radzi z kryciem. Co ciekawe jednak dopiero tydzień po fakcie trener poinformował jaką decyzję podjął wcześniej, dopiero po tym jak mógł sprawdzić jaki efekt przyniesie ten ruch.

Zawodnicy doskonale wiedzą, że groźby jakie kieruje w ich stronę Singletary niewiele znaczą. Jeśli byłoby inaczej już dawno mielibyśmy zdecydowane zmiany kadrowe, zwłaszcza po analizach filmowych spotkań. To w końcu ci sami zawodnicy, mecz w mecz, grają słabo z regularnością zegarka szwajcarskiego. To nie jest tak, że w jednym meczu jeden futbolista gra słabo a w kolejnym już inny.

Right guard Chilo Rachal jest po prostu beznadziejny. Był najgorszym zawodnikiem formacji offensive line w poprzednim sezonie, jednak trenerzy postanowili go zatrzymać. Rachal jest w końcu młody i fizycznie utalentowany, no i był wybrany w drafcie w drugiej rundzie 2008 roku...  Szkoleniowcy najwyraźniej mieli nadzieje, że poprawi on swoją grę po kolejnym okresie przygotowawczym i zdobytym doświadczeniu. Niestety eksplozji talentu nie widać i można się spodziewać, że to raczej nigdy nie nastąpi. Adam Snyder gra lepiej,  o ile tylko dostaje okazje. 

Anthony Davis jest lepszy niż Rachal przy akcjach biegowych, jednak z kolei pozwolił już na siedem sacks w tym sezonie a dodatkowo zbyt często zdarza mu się popełniać przewinienia. Z powodu, którego nie jestem w stanie zrozumieć, sztab szkoleniowy nie wspomaga go obecnością tight end po jego stronie. Wrzucają tego młodego zawodnika na głęboką wodę i sprawdzają czy przeżyje czy utonie. Problem w tym, że to rozgrywający cierpi na tym kiedy Davis coś zawali. Grający po lewej stronie offensive line, Barry Sims, był rewelacją w poprzednim roku kiedy zastąpił kontuzjowanego Joe Staley'a. Kiedy jednak podpisał nowy kontrakt przed obecnym sezonem, na obozie treningowym wypadał kiepsko i wyglądał na gracza bez formy. Zapewne jeśli jakiś pierwszoroczniak pojawiłby się w takiej dyspozycji, bez formy, po tygodniu nie byłoby go w zespole. Sims jednak znalazł drogę do składu na rozgrywki. W meczu z Buccaneers wyszedł pierwszy raz w wyjściowym składzie, i został pokonany przez obrońców dopuszczając do trzech sacks. "Ogólnie myślę, że zagrał całkiem przyzwoicie," powiedział o nim Singletary.