Wild Card Weekend - Podsumowanie

Wild Card Weekend zamknięty, naturalnie nie obeszło się bez niespodzianek. I fajnie, przynajmniej było bardzo emocjonująco i ciekawie. Zapraszam do lektury krótkich analiz i podsumowań zakończonych spotkań.

New Orleans Saints 36 @ Seattle Seahawks 41

Gdy Matt Hasselbeck podał piłkę do Bena Obomanu, który podbij ją tak nieszczęśliwie, że padła ona łupem obrońców gości, Saints wystartowali z dobrej pozycji na boisku. Chwilę później prowadzili już 10:0 i wydawało się, że to już po meczu. Rozpoczęło się ogólne liczenie jaką różnicą punktową wygrają zawodnicy z New Orelans. Może 20, 30 a nawet 40 punktów? Nic z tych rzeczy. Pomimo tego, że Seahawks dwukrotnie przegrywali dziesięcioma punktami i początkowo nie byli w stanie powstrzymać rozgrywającego gości, Seattle nigdy się nie poddało. Defensywa ostatecznie zatrzymała rywali tyle razy ile trzeba było a Matt Hasselbeck zaskakująco grał jak ten rozgrywający, który pięć lat temu poprowadził zespół do udziału w Super Bowl. Naprawdę ciężko uwierzyć w to jak dobrze ten QB zagrał. Przez cały sezon wyglądał jak cień samego siebie, grając niedokładnie i popełniając kolejne straty. W tym jednak meczu zdobył 272 jardy i aż cztery przyłożenia. A jedyna strata jaka obciąża jego konto, nie była z jego winy. I nawet pomimo kilku upuszczonych piłek przez odbiorców, skuteczność rozgrywająca była bardzo dobra. Secondary New Orleans nie miało szans, safety Roman Harper był ośmieszony kilkukrotnie. Gospodarze z premedytacją wykorzystywali jego słabe strony. Matt Hasselbeck w marcu będzie wolnym agentem. Po takim występie nie zdziwię się jak otrzyma jakąś ofertę, widać, że zapomniał o swojej postawie w całym sezonie i ma jeszcze coś w sobie z dawnych czasów. Zresztą rozgrywający to nie jedyny zawodnik gospodarzy, który przez cały rok cieniował by tutaj pozytywnie zaskoczyć. Marshawn Lynch, który często przeprowadzał dość marne akcje biegowe, zdemolował Saints. Zaliczył 131 jardów w 19 próbach a przyłożenie jakie zdobył było po jednej z najpiękniejszych akcji jakie widziałem w życiu. Lynch pokonał sześciu czy siedmiu obrońców, wliczając niesamowite odepchnięcie jednego z zawodników, i po 67 jardach zdobył bardzo ważne punkty. Inni zawodnicy zasługujący na pochwałę to John Carlson, 2 przyłożenia, i Brandon Stokley, 73 jardy i przyłożenie. Gdzie oni byli przez cały rok? Saints natomiast to kolejny już zespół, który po wygranej w Super Bowl, nie jest w stanie osiągnąć w kolejnym roku drugiej rundy play off. Ostatnią drużyną, która tego dokonała byli Patriots w 2004 roku. Za porażkę absolutnie nie można winić rozgrywającego. Drew Brees zdobył 404 jardy i dwa przyłożenia ale zawodziła go offensive line ze słabą ochroną. Brak zagrożenia z akcji biegowych nie pomagał. Tutaj widoczny był brak dwójki Pierre Thomas oraz Chris Ivory. Do tego kilka dziwnych decyzji jakie podjął trener Sean Payton i wynik jest jaki jest. Brawa dla Seahawks, którzy wykorzystali swoją szansę i po świetnej postawie awansowali do kolejnej rundy.

New York Jets 17 @ Indianapolis Colts 16

Rex Ryan w końcu pokonał Peytona Manning'a, Mark Sanchez poprowadził zespół w pięknej serii po wygraną a cała drużyna Jets wykazała ogrom dojrzałości w tym meczu. Wprawdzie Sanchez grał beznadziejnie w pierwszej połowie. Podania były bardzo niedokładne co wpłynęło na brak zdobyczy punktowej. Jednak na szczęście dla Jets, w drugiej połowie rozgrywający uspokoił się i nagle odzyskał skuteczność i dokładność. Pięknie podsumował swoją grę w tej części meczu ostatnią serią akcji ofensywnych, które po serii podań, dały gościom rzut wolny z dogodnej pozycji. Ponadto LaDainian Tomlinson zaprezentował się świetnie. Tak jak w innych latach demolował obronę Colts jako gracz Chargers, tak w tym roku zrobił to jako zawodnik Jets. Oprócz średniej powyżej 5 jardów na akcję dorzucił dwa przyłożenia. Bardzo efektywny był również Shonn Greene. Obaj running backs napsuli sporo krwi gospodarzom. Defensywa gości wykonała świetną pracę ograniczając poczynania ataku Colts. Indianapolis zaliczyło tylko jedną większą akcję (podanie do Pierre Garcon'a po przyłożenie), opróćz tego Colts nie byli w stanie przebić się do strefy punktowej. Manning wprawdzie był bardzo skuteczny, jednak nie podawał zbyt wiele jak na swoje standardy. W red zone zaliczył tylko jedno podanie i do tego niecelne! Rozgrywający po prostu nie miał komu podawać. Reggie Wayne, którego Darrelle Revis kompletnie wyłączył, złapał piłkę jeden raz i zdobył jeden jard. Tylko trzech zawodników zaliczyło więcej niż jeden odbiór. Nie jest to specjalnie imponujące, tym bardziej, że to przecież gra powietrzem jest największą siłą niebieskich. Colts kilka razy, z formacji shotgun, przeprowadzali skuteczne akcjie biegowe. Zarówno Joseph Addai jak i Dominic Rhodes zaliczyli w ten sposób pierwsze próby. Niestety gospodarze o jeden raz za dużo spróbowali tego zagrania. W decydującej akcji meczu nie udało się zdobyć pierwszej próby i zamiast dalszego posiadania piłki i zmniejszania czasu pozostałego do końca meczu, musieli zadowolić się rzutem wolnym. Jak już wiemy, okazało się, że było to zbyt mało. Poza tym nie mam pojęcia co myślał Jim Caldwell prosząc o przerwę na żądanie gdy do końca meczu pozostało 29 sekund. Dzięki temu Jets mieli więcej czasu by przygotować kolejną akcję zamiast kopać rzut wolny z 50 jardów. Sanchez podał na 18 jardów a co było dalej pokazuje końcowy wynik spotkania. Gratulacje dla Jets za wygraną i awans.

Baltimore Ravens 30 @ Kansas City Chiefs 7

I stało się to czego oczekiwałem gdy do Kansas City przyjechał dobry zespół. Chiefs polegli. Szkoda w zasadzie, że w ogóle awansowali do play off marnując tam miejsce dla innego zespołu, który stawiłby większy opór. Jestem pewien, że Chargers podjęliby bardziej wyrównaną walkę niż, to co pokazała drużyna z Kansas City. Jeśli ktoś nie widział meczu to może mu się wydać dziwne, że do przerwy wynik był sprawą otwartą. Mało tego, przez długą część pierwszej połowy to gospodarze prowadzili 7:3, pomimo tego, że to Ravens dominowali na boisku. Prowadzenie dla Chiefs, pierwsze od wielu lat w play off, dała najpierw strata rozgrywającego gości a później akcja biegowa na 41 jardów jaką wykonał Jamaal Charles. I wydawało się wówczas, że Chiefs, pomimo słabej gry, będą w stanie nawiązać w miarę wyrównaną walkę. Nic takiego się nie stało i, jak podsumował komentator Phil Simms pod koniec meczu, "Ravens obnażyli główne słabości Chiefs, które Kansas City będzie musiało skorygować przed kolejnym sezonem." Osobiście nie wydaje mi się by coś takiego było w ogóle możliwe. Offensive line jest słabe i nie potrafi chronić, jest tylko jeden sensowny skrzydłowy, defensywa ma dziury miejscami spore a największą słabością zespołu jest jego rozgrywający. Matt Cassel niby zagrał udany sezon a w najważniejszym spotkaniu wypadł fatalnie. Tylko 9 trafnych podań, do tego 70 jardów i aż trzy straty. Wynik fatalny no ale to nie jest żaden klasowy QB wokół którego warto budować zespół. Jego dorobek z sezonu zasadniczego to głównie efekt beznadziejnych rywali z jakimi grali. I wcale kolejny rok nie będzie dla Cassel'a łatwiejszy. Charlie Weis, ofensywny koordynator, przenosi się na Florydę. Nie oczekiwałbym cudów od tego QB w Sezonie 2011. Swoją drogą ciekawe co takiego stało się, że Charles tylko dwa razy dostał piłkę w drugiej połowie. W swojej ostatniej akcji, przy 4-and-inches, nie udało mu się zdobyć pierwszej próby dla drużyny. Była to decydująca akcja o przebiegu meczu w tym momencie i, zatrzymany wówczas running back, nie dostał już więcej szans w tym meczu. Od tego momentu ofensywa gospodarzy zdobyła, uwaga, minus 23 jardy popełniając trzy straty. Byłyby cztery, jednak udany challenge ze strony trenera Chiefs uratował ich przed kolejną. Co ciekawe, Dwayne Bowe nie złapał piłki nawet jeden raz. Ravens czeka teraz pojedynek ze Steelers w kolejny weekend. Joe Flacco jeszcze nigdy nie pokonał Bena Roethlisberger'a, więc teraz będzie miał świetną okazję by odwrócić nieco los. Tym bardziej, że zagrał naprawdę dobry mecz przeciwko Kansas City i wygrał już czwarte spotkanie na sześć rozegranych w play off. Rozgrywający zdobył 265 jardów i dwa przyłożenia. Tym samym ustanowił rekord Ravens, w jednym meczu w play off, pod względem ilości zdobytych jardów i udanych podań (25). Nie złamała go nawet spora presja ze strony gospodarzy czy stracona piłka po jednej szarży jaką wykonał Tamba Hali. Grał pewnie i zdecydowanie a do dorobku jardowego dorzucił 26 jardów po siedmiu akcjach biegowych. Ulubionym celem rozgrywającego był Todd Heap, który regularnie pokonywał kryjącego go obrońcę. Tight end również ustanowił rekord w historii Baltimore. Jako pierwszy gracz Ravens w meczu play off zanotował 10 odbiorów piłki.

Green Bay Packers 21 @  Philadelphia Eagles 16

Dom Capers jest wspaniałym defensywnym koordynatorem. Przed tym meczem podstawowym pytaniem było jak Michael Vick poradzi sobie z akcjami blitz defensywy gości, zwłaszcza grając za słabą offensive line. Jednak Packers rzadko wykonywali te akcje. Zwłaszcza w pierwszej połowie, wówczas tylko cztery razy wysłano na boisko dodatkowych graczy mających wywierać presję bezpośrednio na QB. Vick ogólnie wykonał trochę fajnych zagrań, zdobył 292 jardy i przyłożenie przy jednej stracie. Dodatkowo kilku skrzydłowych (w dużej Jason Avant) upuścili kilka podań. Do tego gra za słabą offensive line nie pomagała. Winston Justice, grający na pozycji right tackle, trafił na ławkę rezerwowych w czwartej kwarcie po tym jak został wymęczony przez defensywę Packers (głównie był to Clay Matthews). Swoją drogą, Justice w jakiś sposób był w stanie spowodować trzy przewinienia w dwóch akcjach ofensywnych. Eagles zdecydowanie brakowało rytmu w grze, jednak nie powinno to być żadną niespodzianką. Poza ośmioma minutami w meczu z Giants, w ostatnim miesiącu sezonu zasadniczego NFL wcale nie grali dobrze. Oprócz wspomnianych problemów z offensive line i skrzydłowymi, Vick kilka razy podjął złe decyzje związane z zarządzaniem czasem gry. A w ostatniej swojej akcji w meczu, zamiast zatrzymać zegar, podał niedokładnie lobem i obrona Packers przechwyciła piłkę kończąc mecz. I jest jeszcze David Akers, który miał za sobą dość długi okres gdy w play off udanie wykonywał rzuty wolne. Tym razem przy próbach z 41 oraz 34 jardów pomylił się. Wprawdzie pierwszy nieudany rzut wolny można mu wybaczyć, wiał silny wiatr, jednak druga próba już była na tyle łatwa, że normalnie Akers wykonałby ją poprawnie z zamkniętymi oczami. Aaron Rodgers wygrał swój pierwszy mecz w fazie playoff. Gratulacje. Zagrał wyśmienicie, zdobył 180 jardów i trzy przyłożenia, to wszystko przy bardzo dobrej skuteczności. Podobnie jak w przypadku Vick'a, również skrzydłowi Rodgers'a upuścili kilka podań. James Jones miał okazję by zdobyć przyłożenie po 60-jardowej akcji w końcówce pierwszej połowy, jednak nie złapał poprawnie piłki. Ciekawe czy ktokolwiek przypuszczał, że to Packers zdobędą więcej jardów po akcjach biegowych i że będzie ich aż 138. Pierwszoroczniak James Starks był niesamowity. W 23 akcjach zaliczył 123 jardy. Widać, że stać go na to by być wspaniałym running back w tej drużynie w najbliższych latach. Przed Packers teraz pojedynek z Falcons, z którymi kilka tygodni temu przegrali w ostatnich sekundach. Zapowiada się świetny mecz.